Tafel van Hoop - Een zoon komt thuis

Jonatan Bartling

Elke keer vormt een bronverhaal de rode draad van de avond, uit de bijbel of zelfgeschreven. En met elke gang verdiept het verhaal zich. Gesteund door gespreksvragen gaan tafelgenoten al snel de diepte in. ‘Heb jij wel eens alles achter willen laten, een nieuw leven beginnen?’ ‘Ja dat heb ik gedaan, ik ging naar Amerika, maar ik bleek mezelf te hebben meegenomen.’ Aan een andere tafel was iemand een zus ‘verloren’, iemand anders een zoon. Ze zijn er allemaal, vaak met dubbelrollen: jongste zonen, oudste dochters, vaders en moeders.Het meest krachtig waren de tableaux vivants, een speelse vorm uit theater of bibliodrama, waar je samen een scène uit een verhaal uitbeeldt, zonder woorden. Pijnlijke scheidingen, ontroerende herenigingen, alternatieve verhaallijnen, het kwam allemaal langs en bracht van alles naar boven. Voor mij was het antwoord op de laatste vraag, bij het dessert, dan ook duidelijk. ‘Wat is voor jou thuiskomen?’ ‘Hier en nu, met jullie’. Mensen die je nauwelijks kent, maar in wie je je herkent, bij wie je je zomaar ineens gekend kunt voelen. Thuis is groter dan gedacht.

Jonatan Bartling is bij StekJong projectleider van de Tafel van Hoop.