Dossier Na de noodopvang #5

Hoe vergaat het de mensen die wij in Bethel opvingen?

Ook onder 'onze' mannen voel ik steeds meer onzekerheid en angsten. En heel soms krijg ik het idee dat sommigen de hoop even verloren zijn. Een mens is niks zonder hoop, hoop houdt ons op de been en geeft ons de kracht om te overleven. Ik wil niet accepteren dat mensen hopeloos raken, daar moeten we ons als samenleving altijd actief tegen verzetten. 

Eén van de mannen uit onze groep lijkt somberder en afstandelijker dan normaal in ons telefonische contact, ik maak me zorgen om hem en spreek dit naar hem uit. Hij vertelt me dat de aangescherpte regels voor de gezinsherenigingsprocedures hem bezighouden. Hij liet zijn vrouw en kinderen noodgedwongen achter, zijn oudste kind zal straks een tiener zijn tegen de tijd dat ze herenigd zijn. Hij maakt zich zorgen om hun band en de gemiste jaren als gezin.

Een andere jongeman uit onze groep deelt zijn wanhopige en verdrietige gedachtes met me. De mannen zijn nu ruim 85 dagen in Nederland en hebben nog niet eens hun eerste IND-interview voltooid. “Worden we gestraft omdat we hierheen kwamen? Wat willen ze met ons doen? Verneder ons niet. We ontvluchtten vernedering, onderdrukking en hongersnoden in onze thuislanden. Ik ontvluchtte het eindeloze wachten.”  

Ik maak me zorgen om de toekomst van al deze mensen en hun achtergebleven familieleden. Jaren wachten op een beslissing, niks kunnen opbouwen, niet kunnen werken om de schulden van je vluchtroute naar Europa af te betalen. En het totale gebrek aan aandacht voor de immense stress die het doorlopen van een asielprocedure met zich meebrengt, waardoor mensen er alleen voor staan in hun zorgen en angsten. Misschien is mijn noodkreet tevergeefs, maar ik hoop dat meer Nederlanders het met mij eens kunnen worden en dat we ons samen zullen inzetten voor een humane opvang van deze mensen, onze medemensen. 

Door Betsy Schouten, woonbegeleider Stek

Het kunstwerk boven dit verhaal is 'Infinity way' van Iman Rezai

< naar #4
> naar #6