Dossier Na de noodopvang #7

Hoe vergaat het de mensen die wij in Bethel opvingen?

Ik wilde naar Nederland. Ik had veel goeds over Nederland gehoord, de mensen zijn goed en vriendelijk en ze zijn niet racistisch. Ook past de cultuur bij mijn normen en waarden en de manier waarop ik mijn kinderen wil grootbrengen. Het is een cultuur van moed, vriendelijkheid en medemenselijkheid.  

Vanuit Lampedusa werd ik overgebracht naar Sicilië en zo begon mijn uitdaging om Nederland te bereiken. Vijf dagen lang heb ik veel ontberingen moeten doorstaan in Sicilië. Niemand hielp me, de Italianen keken vol minachting naar me. Ik sliep op straat en ze gooiden afval naar me en lachten me uit. Ze probeerden me te beroven maar ik confronteerde ze. Ik probeerde Italië per trein te verlaten, maar iedere keer werd ik gepakt en uit de trein gehaald. Overdag liep ik rond en ’s nachts sliep ik op straat. Ik was vastbesloten: ik moest en zou naar Nederland.  

Mijn laatste poging was van Ventimiglia in Italië naar Nice in Frankrijk. Eindelijk lukte het. Vanaf Nice nam ik de trein naar Parijs en vanaf Parijs ging ik naar België. In België bezocht ik een oude vriend van me om wat uit te rusten. Hij was gechoqueerd toen hij me voor het eerst zag. Ik was bijna niet meer herkenbaar door al het leed dat ik doorstaan had tijdens mijn vlucht en de periode die ik in Italië had doorgebracht. Ik rustte wat uit en de volgende dag nam ik de trein naar Amsterdam. Vanaf daar vertrok ik naar Ter Apel waar ik me aanmeldde als asielzoeker. De volgende ochtend werd ik op een bus gezet naar de Bethelkapel bij de Fahrenheitstraat in Den Haag.  

We werden ontvangen door meneer Klaas, mevrouw Margreet, mevrouw Cora en mevrouw Betsy. De dagen in Bethel behoren tot de beste dagen in mijn leven. Ik voelde me veilig en gerustgesteld. Mevrouw Betsy was een hulp, een zus en een vriendin, samen met alle andere broeders en zusters die we ontmoetten in de kapel. Dit is precies hoe ik het Nederlandse volk zie: goede, vriendelijke en vrijgevige mensen. Ik voelde me alsof ik me onder familie begaf en ik zal de mensen van Bethel nooit vergeten. Ik ben nog steeds met hen in contact.  

Nadat we veertig dagen in Bethel verbleven hadden moesten we terugkeren naar Ter Apel. Ze stuurden ons, na één nacht in Ter Apel, naar Zoutkamp in het Noorden van Nederland. Daar verbleven we twee dagen, totdat ze ons naar een hotel in het Zuiden van Nederland brachten voor één nacht. De volgende ochtend brachten ze ons naar kamp Budel. Daar begonnen onze asielprocedures eindelijk. Ik verbleef daar 15 dagen totdat ik naar kamp Biddinghuizen gebracht werd.  

Hier ben ik in afwachting van de rest van mijn procedure. Ik word hier goed behandeld en de mensen zijn vriendelijk. Dit was mijn verhaal. 
Ik ben de Nederlandse mensen en de overheid heel erg dankbaar voor de goede behandeling."

Vertaald door Hamza Masoud & Betsy Schouten

Het kunstwerk boven dit verhaal is 'Infinity way' van Iman Rezai

< Naar #6